Wasem had de ruiten van het oude magazijn beslagen, en een laag stof had zich op haar
vensterbank verzameld, als vliegen op een oude perzik.
De ruimte stond vol, vol met dozen, kisten en kratten, die haar vulden maar ook optisch kleiner
maakten dan het magazijn in feite was.
Ook op de dozen en kisten had het stof van jaren zich verzameld.
Zelfs de vliegen leken haar functie te zijn vergeten, evenals al hun spullen.
De ruimte was een tijdcapsule.
Buiten het raam aan het einde van het magazijn, pakten donkere wolken zich samen boven een
woeste zee in de verte.
Al stonden op de meeste plekken de kisten en kratten zorgvuldig gestapeld en aangeschoven, het
was niet overal zo.
Chaos zwaaide de scepter in een verlaten en vergeten opslagruimte.
Inkt en aquarel op arches hot pressed aquarelpapier