Konstrukto

Ik heb me laten vertellen dat Ruach alleen was.
Het pad strekte zich voor hem uit, aan weerszijden torenden de bomen
over hem.
Een bleek zonlicht scheen tussen de takken door, en het blauw van de
lucht reflecteerde vanaf zijn schild van chitine.
De aarde bij zijn pootjes dampte, in de toenemende warmte onder de
jonge voorjaarszon.
Het gras aan weerszijden van het pad, aan de andere kant van de sloten,
was een helder frisgroen.
Vogels kwetterden, hun aanwezigheid slechts kenbaar makend, door hun
geluid van hoog boven in de takken van de bomen.
In de verte, aan het eind van het pad, werd een oude watertoren zichtbaar
tussen de bomen en struiken van het park.
Het park was hem vertrouwd, niet zijn woonplaats, maar ook niet ver er
vandaan.

Gouache op baohong hot pressed aquarelpapier